24 Kasım 2009 Melike L.
Tuluyhan’ın Beyazıt konserinde onunla birlikteydik. Bir gün önce İstanbul sise teslim olmuş, konser günü öğle saatlerinde Beyazıt meydanı onun ışığıyla aydınlanmıştı. Parlak bir havada salona girdik. Sahneye çıkıp bize “hoşgeldiniz” dedikten sonra bakın bize ne söyledi: “Dün çok sis vardı ve sabaha kadar uyumadım. Siste kaybolur, buraya gelemezsiniz sandım. Ama sizin ışığınız tüm kenti aydınlatmış. İşte buradasınız”. Şu garipliğe bakın, biz onun ışığından, o bizim ışığımızdan aydınlanıyor. Gerçek sevgi işte bu olsa gerek.